De term vrije liefde wordt sinds ten minste de negentiende eeuw tot het beschrijven van een sociale beweging die weigert het huwelijk, die wordt beschouwd als een vorm van sociale bondage, in het bijzonder voor vrouwen. Een groot deel van de vrije liefde traditie heeft een civiele libertaire filosofie dat beoogt de vrijheid van Staat en Kerk verordening inmenging in de persoonlijke relaties. Bovendien hebben sommige vrije liefde schriftelijk heeft aangevoerd dat zowel mannen als vrouwen hebben het recht op seksueel genot. In het Victoriaanse tijdperk, was dit een radicale begrip.
Terwijl de zinsnede vrije liefde wordt vaak geassocieerd met de promiscuïteit in de populaire verbeelding, vooral bij de verwijzing naar de counter van de jaren 1960 en 1970, van oudsher het vrije verkeer-liefde niet heeft gepleit voor meerdere seksuele partners of kortdurende seksuele relaties. Integendeel, zij heeft betoogd dat de liefde relaties dat zij vrij zijn de aangegane verplichtingen moeten niet worden geregeld door de wet. Dus, vrij-love praktijk kan omvatten langdurige monogame relaties of zelfs celibaat, maar zou niet meer institutionele vormen van polygamie, zoals een koning en zijn vrouwen en concubines.
Wetten van bijzondere zorg voor de vrije liefde bewegingen hebben opgenomen die voorkomen dat niet-gehuwde paren samenleven, en dat degenen die overspel en echtscheiding regelen, evenals de leeftijd van de instemming, geboortebeperking, homoseksualiteit, abortus en prostitutie; hoewel niet alle vrije liefhebbers over deze kwesties. De intrekking van de individuele rechten in het huwelijk is ook een zorg-bijvoorbeeld sommige rechtsgebieden niet erkennen echtelijk verkrachting of minder serieus te behandelen dan niet-echtelijk verkrachting. Free-liefde bewegingen sinds de 19e eeuw hebben ook het recht verdedigd in het openbaar te praten over seksualiteit en hebben gestreden obsceniteiten wetten.
In de twintigste eeuw, sommige voorstanders van de vrije liefde uitgebreid de kritiek van het huwelijk aan te voeren dat het huwelijk als een sociale instelling stimuleert bezitterigheid emotionele en psychische onderwerping.
Vrije liefde werd een prominente zinsdeel wordt gebruikt door en over de nieuwe sociale bewegingen en de counter culture van de jaren 1960 en 1970, gekenmerkt door de Summer of Love in 1967 en de slogan "make love not war". Ongeremd seksualiteit werd een nieuwe norm in sommige van deze jeugdbewegingen, ertoe geleid dat in sommige feministen kritiek op de 60s/70s "vrije liefde" als een manier voor mannen om druk uit vrouwen in de seksindustrie, vrouwen die zei 'nee' kan worden gekenmerkt als preuts en bekrompen .
In de jaren 1980, bezorgdheid over aids en andere seksueel overdraagbare aandoeningen getemperd de promiscuïteit van de jaren 1970, maar veel van de seksuele hervormingen bepleit door eerdere vrije liefde bewegingen waren geworden mainstream: legalisering van overspel, geboortebeperking, homoseksualiteit en vrijheid bij het kiezen van de liefde , Geslacht, of beide, en de rechten van de vrouw in het algemeen. Kuisheid, maagdelijkheid, en onderdanigheid in het huwelijk was veel minder energie als sociale idealen voor vrouwen.
Moderne afstammelingen van de vrije liefde zou kunnen worden gezien om de polyamory en queer bewegingen van de jaren 1990 en hedendaagse seks radicalen zoals Susie Bright, Patrick Califia en Annie Sprinkle. Hoewel ze vaak niet herkennen als vrije liefhebbers, moderne bewegingen in de hele wereld tegen gearrangeerde huwelijken en gedwongen huwelijken in Zuid-Azië, het Midden-Oosten, Afrika en Oost-Europa hebben veel van dezelfde doelstellingen als de vrije liefde beweging.
