Ο όρος ελεύθερη αγάπη έχει χρησιμοποιηθεί τουλάχιστον από το δέκατο ένατο αιώνα για να περιγράψει ένα κοινωνικό κίνημα που απορρίπτει τον γάμο, η οποία θεωρείται ως μια μορφή κοινωνικής δουλεία, ιδίως για τις γυναίκες. Μεγάλο μέρος του ελεύθερου έρωτα παράδοση έχει αστικές ελευθεριστών φιλοσοφία που επιδιώκει την ελευθερία από την κρατική ρύθμιση και επέμβαση στην Εκκλησία προσωπικές σχέσεις. Επιπλέον, ορισμένα ελεύθερο έρωτα εγγράφως υποστήριξε ότι τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα στη σεξουαλική απόλαυση. Στη βικτοριανή εποχή, αυτή ήταν μια ριζική έννοια.
Αν και η φράση ελεύθερη αγάπη είναι συχνά συνδέονται με την ακολασία στη λαϊκή φαντασία, ειδικά σε συνάρτηση με το counterculture της δεκαετίας του 1960 και του 1970, κατά το παρελθόν την ελεύθερη κυκλοφορία-αγάπη δεν υποστηρίζει πολλαπλές οι σεξουαλικοί σύντροφοι ή οι βραχυπρόθεσμες σεξουαλικές σχέσεις. Αντιθέτως, έχει υποστηριχθεί ότι οι σχέσεις αγάπης που συνάπτονται με την ελεύθερη δεν θα πρέπει να ρυθμίζονται από το νόμο. Έτσι, σε ελεύθερη πρακτική αγάπη μπορεί να περιλαμβάνει μακροπρόθεσμες monogamous σχέσεις ή ακόμη και αγαμία, αλλά δεν θα περιλαμβάνουν θεσμικές μορφές της πολυγαμίας, όπως και ο βασιλιάς σύζυγοι και concubines.
Οι νόμοι της ιδιαίτερης ανησυχίας για την ελεύθερη αγάπη κινήσεις έχουν συμπεριληφθεί εκείνα που αποτρέπουν από άγαμο ζευγάρι που ζουν μαζί, και εκείνες που ρυθμίζουν τη μοιχεία και το διαζύγιο, καθώς και η ηλικία συναίνεσης, τον έλεγχο των γεννήσεων, η ομοφυλοφιλία, η έκτρωση, και της πορνείας? Παρότι δεν είναι όλα δωρεάν λάτρεις συμφωνήσουν για τα θέματα αυτά. Η κατάργηση των ατομικών δικαιωμάτων στο γάμο είναι επίσης μια ανησυχία-για παράδειγμα, ορισμένες χώρες δεν αναγνωρίζουν συζυγική βιασμό ή τη θεραπεία λιγότερο σοβαρά από μη συζυγική βιασμού. Δωρεάν μετακινήσεις αγάπη-Από τον 19ο αιώνα, έχουν επίσης υπερασπίστηκε το δικαίωμα να συζητήσει δημοσίως τη σεξουαλικότητα και αγωνίστηκαν αισχρότης νόμους.
Στον εικοστό αιώνα, περίπου ελεύθερο έρωτα υπέρμαχοι παραταθεί η κριτική του γάμου για να υποστηρίξει ότι ο γάμος ως κοινωνικό ίδρυμα ευνοεί συναισθηματικές και ψυχολογικές κτητικότητα υποδούλωση.
Ελεύθερος έρωτας έγινε μια σημαντική φράση που χρησιμοποίησε και για τα νέα κοινωνικά κινήματα και counterculture της δεκαετίας του 1960 και του 1970, που χαρακτηρίζεται από το καλοκαίρι της Αγάπης, το 1967 και το σύνθημα "η αγάπη δεν κάνει τον πόλεμο". Ανεξέλεγκτη σεξουαλικότητα έγινε ένα νέο πρότυπο σε ορισμένα από αυτά τα κινήματα της νεολαίας, με αποτέλεσμα ορισμένες φεμινίστριες με την κριτική 60s/70s "ελεύθερο έρωτα" ως έναν τρόπο για τους άνδρες στην πίεση σε γυναίκες σεξ? Γυναίκες που είπαν "δεν" θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως σεμνότυφος και νευρική υπερένταση .
Κατά τη δεκαετία του 1980, αφορά πάνω από το AIDS και άλλων σεξουαλικά μεταδιδόμενων ασθενειών μετριάζεται η μίξη της δεκαετίας του 1970, αλλά πολλές από τις μεταρρυθμίσεις που προτείνει η σεξουαλική νωρίτερα ελεύθερο έρωτα κινήσεις έπρεπε να αποτελούν τις επικρατέστερες: νομιμοποίηση της μοιχείας, του ελέγχου των γεννήσεων, και η ομοφυλοφιλία? Ελευθερία στην επιλογή αγάπη , το φύλο, ή και τα δύο? και τα δικαιώματα των γυναικών εν γένει. Αγνότητας, της παρθενίας, και υποταγή στο γάμο είχαν πολύ λιγότερη ενέργεια ως κοινωνικό ιδανικά για τις γυναίκες.
Σύγχρονη απογόνων του ελεύθερου έρωτα θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι περιλαμβάνει και την polyamory αρσενοκοίτης κινήσεις της δεκαετίας του 1990 και σύγχρονης σεξ σαν ριζοσπάστες Susie Bright, Patrick Califia, και Annie Ραντίστε. Αν και συχνά δεν προσδιορίζουν ως ελεύθερη εραστές, σύγχρονα κινήματα σε όλο τον κόσμο κατά του γάμου ρυθμίζεται και του εξαναγκασμού σε γάμο στη Νότια Ασία, τη Μέση Ανατολή, την Αφρική και την Ανατολική Ευρώπη μοιράζονται πολλά από τους ίδιους στόχους, όπως η ελεύθερη κυκλοφορία, την αγάπη.
